Cecilia 2010

St. cecilia in het jubileumjaar 2010

De muze kwam weer langs en fluisterde in mijn oor. Eliane schrijf eens iets dat ten goede komt aan het koor…

Na piekeren en nachten lang gedacht, wist ik ‘t: Ik schrijf iets voor het mannelijk geslacht!

Er zitten in ons koor veel te weinig heren, maar zij, die er zijn, wil ik nu wel complimenteren!

’t Zijn mannen met stijl en klasse- zowel de tenoren als de Bassen!

Bij ’t binnenkomen staan ze al aan de toog, om ons te begroeten met een kus…of een knipoog.

Er zijn zelf dames die ’t zouden wagen, om hen een “baise-main” te vragen.

Zitten we dan samen in het half-rond, begint de opwarming, liefst met een visse-mond.

En dan klinken hun zware stemmen als leeuwen…die wij nog moeten temmen.

Ik durf al eens boven mijn farde te gluren, naar zij die worstelen, het hoofd in de partituren.

Klinkt er al eentje lager als laag

Wij vergeven het hen, want we zien hen ook graag!

Wij vrouwen denken soms dat wij ze kunnen missen, maar we zouden ons wel eens kunnen vergissen!

1- Wie zorgt ervoor dat de kassa klopt tot de laatste cent? ’tis… NE VENT!

2- Wie legt de partituren klaar, keer op keer? ‘tis …een HEER!

3- Wie is zo sterk dat hij de piano verschuiven kan?’tis…NE MAN!

4- Wie zet op woensdag de stoelen juist gepast? ‘tis… NE GAST!

5- Wie tapt onze pintjes, en drinkt graag ene mee?’tis …NE KADEE!

6- Wie zorgt voor de muziek bij elk feestmoment? ‘tis weer …NE VENT!

Zo zou ik nog uren kunnen doorgaan, zonder mannen is het met ons zingen gedaan!

Wat is nu een koor zonder testosteron?- Dat klinkt als een fanfare zonder bombardon.

Onze mannen: ze vinden zingen zo fijn…al was het maar om bij ons, de vrouwkes te zijn!

Geschreven door Eliane van de Alten 26 november 2010